12 March 2017

എഴുത്തിന്റെ വഴികൾ

എങ്ങനെ ഞാൻ എഴുത്തിന്റെ വഴിയിലേക്ക് വന്നു അല്ലെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ എഴുതാൻ ശ്രമിക്കുന്നു എന്നതിനെ കുറിച്ചാണ് പറയാൻ പോകുന്നത്. ജന്മവാസനയോ ആരുടെയെങ്കിലും പ്രചോദനം കൊണ്ടോ അല്ല ഞാൻ എഴുതി തുടങ്ങിയത് ('എഴുതി തുടങ്ങിയത്' എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോൾ, ഉടനെ വലിയ വലിയ എഴുത്തുകാരെ ഒന്നും ഇങ്ങോട്ട് വലിച്ചിഴയ്ക്കേണ്ട. എന്തെങ്കിലും ഒരു കാര്യത്തെ പറ്റി പറഞ്ഞാൽ ഉടനെ അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അങ്ങ് കൊമ്പത്തെ ആളുകളുമായി ഒരു താരതമ്യം ഉണ്ട്. തൽക്കാലം അതിവിടെ വേണ്ട!)

 എന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നുന്നത് എന്റെ താൽപ്പര്യത്തിന് അനുസരിച്ച് എനിക്ക് തോന്നുന്ന രീതിയിൽ ഞാൻ എഴുതുന്നു. അതിനെയാണ്  ഈ 'എഴുത്ത്' എന്നതുകൊണ്ട് ഞാനിവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്!!

സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ എഴുതി തുടങ്ങാൻ കാരണം ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയാണ്. എന്നുവച്ച് അവൾ എന്റെ പുറകെ നടന്ന് 'എഴുതൂ, എഴുതൂ' എന്ന് പറഞ്ഞ് പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ച് എഴുതിച്ചു എന്നല്ല. ഒരിക്കൽ അവളുമായി ഉണ്ടായ ഒരു തർക്കത്തിന്റെ വാശിയിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ അങ്ങനെ ഒരു സാഹസത്തിന് മുതിർന്നത്. അത്യാവശ്യം കവിതയൊക്കെ എഴുതുന്ന കൂട്ടത്തിലായിരുന്നു അവൾ. ആ അവളോട് തർക്കിച്ച്‌, "എഴുതുന്നത്‌ അത്ര വലിയ ആനക്കാര്യമൊന്നുമല്ല, ഒന്ന് ശ്രമിച്ചാൽ ആർക്കും പറ്റാവുന്നതേ ഉള്ളൂ.." എന്നൊക്കെ പറയേണ്ട വല്ല കാര്യമുണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് ചിന്തിക്കാനുള്ള വിവേകം എനിക്കുണ്ടായത് ഒരു കവിത എഴുതാൻ ശ്രമിച്ച് പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ മാത്രമാണ്!!

മലയാളത്തിൽ കുറച്ചു വാക്കുകൾ അറിയാമെങ്കിൽ അതൊക്കെ മാറ്റിയും മറിച്ചും കുത്തിയും തിരുകിയും ഒക്കെ ഒരു കവിത ഉണ്ടാക്കാം എന്നൊരു ധാരണ അന്നുവരെ എന്റെ മനസ്സിൽ എവിടെയോ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ധൈര്യത്തിലാണല്ലോ ഞാനവളോട് തർക്കിച്ചതും! പക്ഷെ അതിനുമുമ്പൊരിക്കലും അങ്ങനൊരു സാഹസത്തെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക പോലും ചെയ്യാത്ത ഞാൻ എന്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അപ്പോൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതെന്ന് മാത്രം അന്നും ഇന്നും എനിക്ക് പിടികിട്ടിയിട്ടില്ല!!
 
 എന്നാലും നാലുവരിയിൽ അന്ന് ഞാൻ ഒരു കവിത (അതിനെ കവിത എന്ന് പറയാനാണ് ഇപ്പോഴും എനിക്കിഷ്ടം!) ഒപ്പിച്ചു. കുറച്ചുവാക്കുകൾ വച്ച് എന്തോ ഒരു സംഭവം! കവിതയുടെയും കവിയുടെയും ഒക്കെ പ്രാധാന്യം അന്നാണ് ഞാൻ ശരിക്ക് മനസ്സിലാക്കിയത്. 'വയലാറേ, ആശാനേ എല്ലാർക്കും നമസ്കാരം' എന്ന് അറിയാതെ ഞാനപ്പോൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുപോയി! അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തന്നെ 'കവിത' അവൾക്ക് കൊടുത്തു. വായിച്ചിട്ട് അവൾ കൊള്ളില്ല എന്നൊന്നും പറഞ്ഞില്ല, എന്നെ നോക്കി പതിവില്ലാത്തവിധം പുഞ്ചിരിച്ചു! എന്നിട്ട് വളരെ രഹസ്യമായി എന്നോട് പറഞ്ഞു, "ഇനി ഇതുപോലെ എന്തേലും എഴുതിയാൽ ദയവുചെയ്ത് ആരെയും കാണിക്കരുത്, പ്ലീസ്!!".

അങ്ങനെ എന്റെ ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും 'കവിത' അവിടെ അവസാനിച്ചു (അന്നവൾ ഒന്ന് കണ്ണടച്ച് പ്രോത്സാഹിപ്പിചെങ്കിൽ ഒരു വയലാർ അവാർഡ് എന്റെ വീട്ടിൽ ഇരുന്നേനെ!). ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള എന്റെ ചില അനുഭവങ്ങൾ ഒക്കെ എഴുതിനോക്കൂ തമാശകലർന്ന രീതിയിലായാൽ നന്നായിരിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞ്‌ എഴുതാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത് അവളായിരുന്നു. അതായിരുന്നു എഴുത്തിന്റെ തുടക്കം. എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഒരു അനുഭവമാണ് ആദ്യമായി എഴുതിയത്. അത് വായിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് എന്റെ അനുഭവങ്ങളും ഓർമ്മകളും ഒക്കെയായി ഞാൻ എഴുതി തുടങ്ങി.

ജന്മവാസന കൊണ്ടല്ലാതെ എഴുതുന്നവരിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ സ്വാധീനം ഉണ്ടാവും എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ എഴുതി തുടങ്ങിയത് അങ്ങനെയല്ലെങ്കിലും ആദ്യമായി ഒരു 'കഥ' എഴുതാൻ കാരണം ഒരു എഴുത്തുകാരിയാണ്. ഏറ്റവും രസകരമായ കാര്യം അവരുടെ ആകെ ഒരു കഥ മാത്രമേ ഞാൻ വായിച്ചിട്ടുള്ളൂ!

ആ സമയത്ത് വായനയോടൊന്നും ഒട്ടും താൽപ്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്കൂൾ ടൈമിൽ പഠിച്ച എം.ടി യുടെ 'നിന്റെ ഓർമ്മയ്ക്ക്‌' ബഷീറിന്റെ 'ബാല്യകാലസഖി' ഇവ രണ്ടും മാത്രമാണ് അന്നത്തെ എന്റെ വായനയുടെ ആകെയുള്ള ഓർമ്മകൾ! അതുകൊണ്ടുതന്നെ അന്നും ഇന്നും അവരാണ് എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട എഴുത്തുകാർ. ഇവരോടൊക്കെ കടുത്ത ആരാധനയും ബഹുമാനവും അസൂയയും തോന്നിയിരുന്നു എന്നല്ലാതെ എനിക്കും എന്തെങ്കിലും എഴുതണം എന്നൊന്നും ഒരിക്കലും തോന്നിയിരുന്നില്ല.

ബൈ ദ ബൈ വിഷയത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കാതെ ഞാൻ കാര്യത്തിലോട്ട് വരാം. ഒരിക്കൽ അവിചാരിതമായി പുതിയ തലമുറയുടെ (ഗ്രേഡ് സിസ്റ്റം) മലയാളം പാഠപുസ്തകത്തിൽ അഷിത എന്ന എഴുത്തുകാരിയുടെ ഒരു കഥ കണ്ടു. അപ്പോൾ മറ്റൊന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്തതിനാൽ ആ കഥ ഞാൻ വായിച്ചു. വല്യ സംഭവം ഒന്നുമല്ലാത്ത ഒരു ചെറിയ കഥ ആയിരുന്നെങ്കിലും എനിക്കത് വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. സിമ്പിളായ രീതിയിൽ നല്ല രസകരമായിരുന്നു അതിലെ ഭാഷ.

 ആ കഥ വായിച്ചതിന് ശേഷം എന്താന്നറിയില്ല എനിക്കും ഒരു കഥ എഴുതണം എന്നൊരാഗ്രഹം പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിമുളച്ചു! നടക്കാൻ ചാൻസ് ഇല്ലാത്ത ഇതുപോലത്തെ പല ആഗ്രഹങ്ങളും എനിക്ക് പലപ്പോഴും ഉണ്ടാവാറുണ്ട്. പതിവുപോലെ കുറച്ചുസമയം കഴിയുമ്പോൾ അത് താനേ അതിന്റെ വഴിക്ക് പോവുകയും ചെയ്യും! പക്ഷേ ഈ ആഗ്രഹം എന്നെ വിട്ടുപോയില്ല!

ഇതിനുമുമ്പ് തമാശക്കുപോലും ഒരു കഥ എഴുതുന്നതിനെ കുറിച്ച് ഞാൻ ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല. പഠിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളല്ലാതെ വായനയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്ങനെ എഴുതണം എന്നോ എന്തിനെ കുറിച്ച് എഴുതണമെന്നോ ഒരുപിടിയുമില്ല. എങ്ങനെയെങ്കിലും എഴുതണം എന്ന വാശി മാത്രം ഉണ്ട്! ഒടുവിൽ ഞാൻ ഒരു പേപ്പറും പേനയുമായി എഴുതാനിരുന്നു (പേപ്പറും പേനയും എടുത്താൽ കഥ ഓടിവരും എന്നൊരു വിചാരമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല!). കുറെ ആലോചിച്ച് വട്ടായപ്പോൾ ആ പേപ്പറും കീറിക്കളഞ്ഞു എണീറ്റ്‌ പോവാനാണ് തോന്നിയത്. പക്ഷേങ്കി എനിക്ക് കഥ എഴുതിയെ പറ്റൂ!!
 
 അവസാനം അഷിതയുടെ കഥയിലെ ഒരു വരിയിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഒരു കഥ മെനഞ്ഞെടുത്തു, അതും മൂന്നോ നാലോ ദിവസങ്ങള് കൊണ്ട്! ആ ഒരു വരിയുടെ പ്രചോദനം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, കഥ തികച്ചും പുതിയതായിരുന്നു. അതായിരുന്നു എന്റെ ആദ്യ കഥ. പത്രങ്ങൾക്കോ വാരികകൾക്കോ ഒന്നും അയച്ചുകൊടുക്കാത്തത്‌ കൊണ്ടു ഒരിടത്തും അത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടില്ല എന്നുമാത്രം!!

കുറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം വീണ്ടും ഞാൻ ചില കഥകൾ കൂടി എഴുതി. അങ്ങനെ മൂന്നോ നാലോ കഥകൾക്ക് ശേഷമാണ് സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് വായനയോട്‌ താൽപ്പര്യം തോന്നി തുടങ്ങിയത്‌. ചെറിയ രീതിയിൽ വായിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് 'കഥ' എന്ന പേരിൽ ഞാൻ കാണിച്ച ക്രൂരത എനിക്ക് ബോദ്ധ്യമായത്! ആ തിരിച്ചറിവും പിന്നെ എന്റെ മടിയും ഒക്കെ കാരണം എന്റെ എഴുത്ത് പാതിവഴിയിൽ എവിടെയോ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.

ഞാൻ എഴുതുന്നത്‌ ആദ്യമൊക്കെ അപൂർവ്വം ചിലർക്ക് മാത്രമേ വായിക്കാൻ കൊടുക്കാറുള്ളൂ. എഴുതുന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് കിട്ടുന്ന ഒരു സുഖം ഉണ്ട്, അതിനുവേണ്ടിയാണ് ഞാൻ എഴുതിയിരുന്നത്. എന്നാൽ അതിനെയൊക്കെ മാറ്റിമറിച്ച്, എന്റെ എഴുത്ത് വീണ്ടും തുടരാൻ ഒരു ട്വിസ്റ്റ് ഉണ്ടായി, ഒരു ചാറ്റ് ഫ്രണ്ടിന്റെ രൂപത്തിൽ!

അവളെ പരിചയപ്പെട്ടതിന് ശേഷം, അവളുടെ ശല്യം കാരണമാണ് ഞാൻ വീണ്ടും എഴുതി തുടങ്ങിയതും ബ്ലോഗ്‌ തുടങ്ങിയതും ഒക്കെ. സത്യം പറഞ്ഞാൽ അവൾക്ക് വേണ്ടി എഴുതുകയായിരുന്നു എന്നുവേണേലും പറയാം, അത്രക്കായിരുന്നു പ്രോത്സാഹനം! ഓർത്തുനോക്കുമ്പോൾ എല്ലാം ഒരു നിമിത്തമായി കാണാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.

വളരെ ചുരുക്കം ചിലർക്കൊഴികെ എന്റെ ഈ സാഹസം മറ്റാർക്കും അറിയില്ല. ഇനിയെങ്ങാനും അറിയുന്നവർക്കൊക്കെ, "നീയോ? എഴുത്തോ?" എന്നൊരു ചോദ്യരൂപത്തിലുള്ള കോമഡി നിറഞ്ഞ നോട്ടം മാത്രമേ ഉണ്ടാവൂ. അത്രേ പാടുള്ളൂ!!

മക്കളേ, നിങ്ങൾ രണ്ടാളുമാണ് എല്ലാത്തിനും കാരണക്കാർ. ഞാൻ എഴുതി വെറുപ്പിക്കുന്ന ഓരോന്നിനും നിങ്ങൾ മാത്രമാകുന്നു ഉത്തരവാദികൾ!! എന്റെ ഓരോ വരികൾക്ക് പിന്നിലും നിങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളുണ്ടാവും, എന്നും! നിങ്ങൾക്ക് നന്ദി. ആദ്യമായി എനിക്കൊരു ബ്ലോഗ് ഉണ്ടാക്കി തന്ന്, എഴുത്തിന്റെ വഴികളിൽ കൂടെ നിന്ന തടിയാ നിനക്കും...

05 April 2016

നേർക്കാഴ്ച (കഥ)

സമയം രാത്രി 12 കഴിഞ്ഞു. അസമയമായതിനാൽ അധികം ആളുകൾ ഒന്നും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മൂന്നു മണിക്കാണ് എനിക്കുള്ള അടുത്ത ബസ്സ്‌. അതുകൊണ്ടു ഒരു റൂമെടുക്കാതെ അതുവരെ അവിടെത്തന്നെ താങ്ങാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.

അപ്പോഴാണ്‌ അതുവരെ മറന്നിരുന്ന ഒരു അസ്വസ്ഥത വീണ്ടും തലപൊക്കിയത്, വല്ലാത്ത മൂത്രശങ്ക! ബസ്സ്‌ സ്റ്റാന്റിന്റെ ഒരു കോണിൽ ആരുടെയും കണ്ണിൽപ്പെടാതെ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്ന മൂത്രപ്പുര ഒടുവിൽ ഞാൻ കണ്ടെത്തുക തന്നെ ചെയ്തു.  

സാധാരണ, പബ്ലിക് ടോയിലറ്റ് എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിൽ തോന്നാറുള്ള ശോചനീയമായ ഒരു രൂപമുണ്ടല്ലോ അതിലും എത്രയോ പരിതാപകരമായിരുന്നു അവിടെ ഞാൻ കണ്ട കാഴ്ച!    അതുകൊണ്ട് അതിലും നല്ലത് ഓപ്പണ്-‍എയർ-ഫെസിലിറ്റി തന്നെയാണെന്ന് തീരുമാനിക്കേണ്ടി വന്നു.

ഞാൻ ആ ടോയിലറ്റിന് പിന്നിലുള്ള വഴിയിലൂടെ പറ്റിയ ഒരു സ്ഥലം തേടി നടന്നു. ഞാൻ അങ്ങോട്ട്‌ നടക്കവെ ടോയിലറ്റിനോട് ചേർന്ന്, തുണികൊണ്ടു മറച്ച ഒരു ചായ്പ്പിൽ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഞരക്കങ്ങളും അടക്കിപ്പിടിച്ച സംസാരവും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.      

സംഗതി കേസുകെട്ട്‌ ആയിരിക്കുമെന്ന് തോന്നിയതുകൊണ്ട് ഞാനത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് എന്റെ കാര്യം തേടി പോയി. പക്ഷെ തിരികെ വരുമ്പോൾ ആ ചായ്പ്പിൽ നേരിയ പ്രകാശമുണ്ടായിരുന്നു. അത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ നടന്നപ്പോൾ ടോയിലറ്റിൽ നിന്ന് മെല്ലെ നടന്നുവരുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ കണ്ടു.

ഏകദേശം മുപ്പത്തഞ്ച് വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ആ സ്ത്രീക്ക് നടക്കാൻ തീരെ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഓരോ കാലും ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം വച്ച് മന്ദം മന്ദം അവർ ആ ചായ്പ്പിലേക്ക് നടന്നകന്നു.

ആ സ്ത്രീയെ കുറിച്ച് അപ്പോൾ മനസ്സിൽ തോന്നിയത് വെറുപ്പോ പുച്ഛമോ സഹതാപമോ എന്താണെന്ന് തീർത്തു പറയാൻ വയ്യ. ജീവിതത്തിലെ ഇത്തരം ചില സാഹചര്യങ്ങൾ കണ്ടില്ല കേട്ടില്ല എന്ന് കരുതി 'സ്വന്തം കാര്യം സിന്ദാബാദ്' എന്ന പൊതുതത്വം മനസ്സിലുരുവിട്ട് ഞാൻ നടന്നു.

 നാലഞ്ചു ചുവടു പോയപ്പോഴേക്കും ആ ചായ്പ്പിൽ നിന്ന് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടു. ഒരുനിമിഷം ഞാനൊന്ന് നിന്നു. ഇനിയിപ്പോൾ എന്റെ നിഗമനങ്ങൾ അപ്പാടെ തെറ്റായെന്ന് വരുമോ??   ആരുടെതെന്ന് ഉറപ്പുപറയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കുഞ്ഞിനെക്കൂടി തെരുവിന് സമർപ്പിക്കുന്ന ചടങ്ങായിരിക്കുമോ ഒരുപക്ഷേ അവിടെ നടന്നിട്ടുണ്ടാക?

ഞാനും ഒരു അച്ഛനാണെന്നുള്ള തിരിച്ചറിവാണോ എന്നറിയില്ല ആ കരച്ചിൽ തീരെയങ്ങ് അവഗണിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. മാത്രമല്ല, 'തെരുവ് നായ്ക്കൾ ആക്രമിച്ചു കുഞ്ഞു മരിച്ചു, ബസ് സ്റ്റാന്റിൽ ചവറ്റുകൊട്ടയിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിലയിൽ ഒരു കുഞ്ഞിനെ കണ്ടെത്തി' എന്നുതുടങ്ങിയ പത്രവാർത്തകളും മനസ്സിൽ വന്നു.    

ശിശുക്ഷേമ സമിതിയിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ സുഹൃത്തിനെയാണ് ആദ്യം ഓർമ്മ വന്നത്. എന്തുചെയ്യണമെന്ന് അവനെ വിളിച്ചു ചോദിക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ച് ഫോണ്‍ കയ്യിലെടുത്തെങ്കിലും അതിനുമുമ്പ് ആ കുഞ്ഞിനെ അവർ എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്നറിയാൻ തീരുമാനിച്ചു.        

ഞാൻ അൽപ്പം മാറി ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽനിന്ന് അവരെ ശ്രദ്ധിച്ചു. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടു, പഴന്തുണികൾക്കിടയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു ചോരക്കുഞ്ഞിനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ഒരു പുരുഷനും, ആ കുഞ്ഞിനേയും അയാളെയും മാറിമാറി നോക്കി നിർവൃതിയടയുന്ന ആ സ്ത്രീയും.    

എന്റെ സംശയങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ യാതൊരു ഉത്തരവും കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും ആ കുഞ്ഞ് സുരക്ഷിതമായിരിക്കും എന്ന ഒരു വിശ്വാസം അപ്പോഴേക്കും എന്റെ മനസ്സിൽ ഉറച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.   ജീവിതത്തിന്റെ വൈവിധ്യങ്ങളെ ഓർത്ത് ഞാൻ തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ ചിന്തിച്ചത് ഞാൻ അച്ഛനായ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു.

അത്യാധുനിക സൗകര്യങ്ങളുളള ഹോസ്പിറ്റൽ, ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് എന്റെയും അവളുടെയും മാതാപിതാക്കളടക്കം ഒരുപാടു ബന്ധുമിത്രാദികൾ. ഒരുതവണ അറിയാതെ ഞാൻ ലേബർറൂമിൽ ചെരുപ്പിട്ട് കയറിയപ്പോൾ നേഴ്സിൽ നിന്ന് കേട്ട ശകാരം,  ഒക്കെ ഞാനിപ്പോൾ ഓർത്തു.  

പക്ഷെ ഇന്ന് ഞാൻ കണ്ട കാഴ്ച. ആരുടെയും സഹായമില്ലാതെ, യാതൊരു വൃത്തിയുമില്ലാത്ത ഒരു ചായ്പ്പിൽ പ്രസവിച്ച്, ആരും കയറാൻ പോലും അറയ്ക്കുന്ന പബ്ലിക് ടോയിലറ്റിൽ കയറി സ്വയം ശുശ്രൂഷ ചെയ്ത ഒരു സ്ത്രീ.

ഒരുപക്ഷേ അവർക്ക് ആകെ കിട്ടിയ ആത്മധൈര്യം കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന പുരുഷന്റെ സ്നേഹത്തോടെയുള്ള ഒരു തലോടലോ നിസ്സഹായതയും പരിഭ്രമവും നിറഞ്ഞ അയാളുടെ മുഖമോ മാത്രമായിരിക്കും.

ജീവിതത്തിലെ ചില കാഴ്ചകൾക്കും അനുഭവങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ വെറുതെ അത്ഭുതത്തോടെ പകച്ചുനിൽക്കേണ്ടി വരുന്ന നിമിഷങ്ങൾ ഉണ്ടാവും. അത്തരം നിമിഷങ്ങളിൽ എന്ത് പറയണം എന്നുപോലും അറിയാതെ വിഷമിക്കുന്ന സന്ദർഭങ്ങളിൽ എന്റെ ഒരു പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്ത്‌ സ്ഥിരം പറയുന്ന ഒരു ഡയലോഗ് ഉണ്ട്, ഇപ്രാവശ്യം ഞാനും അത് കടംകൊള്ളുന്നു,  'I think, may be this is called Life..!'

04 February 2014

മൂകരാഗം


ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥതലങ്ങൾ തേടിയുള്ള അലച്ചിലുകളിൽ സംതൃപ്തി കണ്ടെത്തിയ നാളുകൾ. ആരോടും ഒരു കമ്മിറ്റ്മെന്റും ഇല്ലാതെ, ബന്ധങ്ങളുടെ കരവലയമില്ലാതെ ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത യാത്രകളിലായിരുന്നു പലപ്പോഴും ഞാൻ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയിരുന്നത്.

പുതിയ പുതിയ നാടുകളും അവിടുത്തെ മനുഷ്യരും ജീവിതരീതികളും, അങ്ങനെ കണ്ണിന് പുതുമയാർന്ന ഓരോ കാഴ്ചകളും, കൗതുകത്തോടെയും സൂക്ഷ്മതയോടെയും ഞാൻ നോക്കിക്കാണാറുണ്ടായിരുന്നു. ചില കൗതുകങ്ങൾക്ക് പുറകെ അന്വേഷണബുദ്ധിയോടെ സഞ്ചരിക്കാനും ഞാൻ ഒട്ടും മടിച്ചിരുന്നില്ല.

പുതിയ മേച്ചിൽപുറങ്ങൾ തേടി ട്രാൻസ്ഫറുകൾ ചോദിച്ചുവാങ്ങി ഓരോ നാടുകളിലേയ്ക്ക് ഞാൻ ചേക്കെറുമായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് കോഴിക്കോട് എത്തിപ്പെട്ടത്. ഞാൻ, രാമേട്ടൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന രാമകൃഷ്ണൻ എന്ന ഒരു സഹപ്രവർത്തകന്റെ കൂടെയായിരുന്നു ആദ്യനാളുകളിൽ താമസം.

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം പതിവ് സായ്ഹാനസവാരിക്കിടയിലാണ് എന്നെ കടന്നുപോയ ഒരു കുടുംബത്തെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്. ചെറുപ്പക്കാരായ രണ്ടു യുവാക്കളും ഒരു യുവതിയും രണ്ടു വയസ്സോളം പ്രായമുള്ള ഒരു പെണ്‍കുഞ്ഞും. അധികം താമസിയാതെ തന്നെ അവർ സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്തവരാണെന്ന സത്യം എനിക്ക് മനസ്സിലായി. എന്നാൽ വളരെ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചും ആംഗ്യഭാഷയിൽ സംസാരിച്ചും അവർ കടന്നുപോയി.

ദമ്പതികൾക്കൊപ്പമുള്ളയാൾ അവരുടെ സുഹൃത്തോ അവരിൽ ആരുടെയെങ്കിലും സഹോദരനോ ആയിരിക്കണം. അവരുടെ സംസാരത്തിൽ പങ്കുചേരാതെ ആ കുഞ്ഞ് അതിന്റെ അച്ഛനെന്നു തോന്നിക്കുന്ന യുവാവിന്റെ മാറോടു ചേർന്ന് കിടക്കുകയായിരുന്നു.

സാധാരണ, സംസാരിക്കാനോ കേൾക്കാനോ കഴിയാത്തതോ, അതുപോലെ മറ്റെന്തെങ്കിലും വൈകല്യമോ ഉള്ളവരെ കാണുമ്പോൾ അവർക്ക് വിഷമം തോന്നുന്ന രീതിയിൽ സഹതാപത്തോടെ അവരെ നോക്കാത്ത ഞാൻ ഇവരെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ കാരണം ആ പെണ്‍കുട്ടി ആയിരുന്നു.

സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്ത അച്ഛനമ്മമാരുടെ മകൾ, ആ ഒരു ചിന്തയായിരുന്നു അവളെ കുറിച്ച് അപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ. ഒപ്പം അവൾക്കു സംസാരിക്കാൻ കഴിയുമോ എന്നൊരു ജിജ്ഞാസയും. ആ ഒരു ചിന്തയോടെയായിരുന്നു അന്ന് ഞാൻ വീട്ടിലേക്കു പോയത്.

എന്നാൽ ആ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷവും അവരെ ഞാൻ കണ്ടു, അതും ഞാൻ താമസിക്കുന്ന അതേ ലൊക്കാലിറ്റിയിൽ വച്ച് തന്നെ. അതിന് ശേഷമാണ് അവരെക്കുറിച്ച് ഞാൻ രാമേട്ടനോട്‌ പറഞ്ഞത്. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഓഫീസിനടുത്ത് ഒരു വാടകവീട് ശരിയാവുകയും ഞാൻ താമസം അങ്ങോട്ട്‌ മാറ്റുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെ അപ്പൊഴും എന്റെ മനസ്സിൽ അവരെ പറ്റിയുള്ള ചിന്തകൾ മാഞ്ഞിരുന്നില്ല.

എന്റെ താല്പ്പര്യം മനസ്സിലാക്കിയ രാമേട്ടൻ അവരെ പറ്റി കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കി. അവർ രാമേട്ടന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു താമസിച്ചിരുന്നത്. ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി വീട്ടുകാരാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട് സ്വന്തം നാടുവിട്ട് ഇവിടെ ജീവിക്കുന്നു.

അവരെ പറ്റി കൂടുതൽ അറിയുന്തോറും എന്റെ ആകാംക്ഷ കൂടുകയാണ്‌ ചെയ്തത്. അവരെ പറ്റി എനിക്ക് ആദ്യം അറിയേണ്ടിയിരുന്നത് ആ കുഞ്ഞിനു സംസാരിക്കാൻ കഴിയുമോ എന്നതായിരുന്നു. ഞാൻ അതിനെ കുറിച്ച് രാമേട്ടനോട്‌ ചോദിച്ചു.

'തനിക്ക് അവരുടെ കാര്യത്തിൽ അത്രത്തോളം താല്പ്പര്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞായറാഴ്ച വീട്ടിലേക്കു വാ. നമുക്ക് എല്ലാം പരിഹരിക്കാം' എന്നായിരുന്നു രാമേട്ടന്റെ മറുപടി.

അപ്പോഴും എനിക്ക് അറിയേണ്ടിയിരുന്ന കാര്യം ഒരു സസ്പെൻസ്സായി തന്നെ നിന്നു. പക്ഷെ ജോലി സംബന്ധമായ അപ്രതീക്ഷിതമായ ചില യാത്രകളും തിരക്കുകളുമായി രണ്ടാഴ്ചയോളം ഞാൻ സ്ഥലത്തില്ലാതിരുന്നതിനാൽ എനിക്കവരെ പോയി കാണാനോ അവരെക്കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയാനോ കഴിഞ്ഞില്ല.

അപ്പോഴാണ് ഇന്റർനെറ്റ് വഴിയുള്ള ഒരു സാധ്യതയെ കുറിച്ച് ഞാൻ ചിന്തിച്ചത്. സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവരുമായി ആശയവിനിമയത്തിന് മറ്റൊരാളുടെ സഹായം തേടുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് ഇതാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

അങ്ങനെ രാമേട്ടനോട്‌ പറഞ്ഞ് അതിനുവേണ്ട ഏർപ്പാടുകൾ ചെയ്തു. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം രാത്രി ഞാൻ അവരോട് ചാറ്റ് ചെയ്തു. മറ്റൊരാളുടെ സഹായമില്ലാതെ തന്നെ അവരുടെ കഥ എന്നോടു പറഞ്ഞു...

"കോളേജില്‍ വച്ചായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ പരിചയപ്പെട്ടത്‌. അവള്‍ക്ക് സംസാരിക്കാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കി തന്നെയാണ് ഞാനവളോട് എന്റെ ഇഷ്ടം അറിയിച്ചത്. പക്ഷേ ആദ്യം അവള്‍ക്ക് താല്‍പ്പര്യം ഇല്ലായിരുന്നു. കാരണം, സംസാരിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരാളാവണം അവളെ വിവാഹം കഴിക്കേണ്ടത് എന്നായിരുന്നു അവളുടെ വീട്ടുകാരുടെ ആഗ്രഹം.

എന്നാല്‍ പ്രേമത്തിന് കണ്ണും മൂക്കും മാത്രമല്ല ശബ്ദവുമില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയാവണം അവള്‍ പിന്നീട് എന്നോട് അടുത്തത്.

കോളേജ് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവള്‍ക്ക് കല്യാണ ആലോചനകള്‍ വന്നുതുടങ്ങി. വീട്ടുകാരുടെ നിര്‍ബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി മറ്റൊരാളെ വിവാഹം ചെയ്യേണ്ടി വരുമെന്ന അവസ്ഥയായപ്പോള്‍ അവള്‍ എന്നോടൊപ്പം ഇറങ്ങി വന്നു. അങ്ങനെ ചന്ദനത്തിരികളുടെയും കര്‍പ്പൂരത്തിന്റെയും സുഗന്ധം നിറഞ്ഞുനിന്ന അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ഞാന്‍ അവളുടെ കഴുത്തില്‍ താലി ചാര്‍ത്തി.

പക്ഷേ എന്റെ പ്രതീക്ഷകളെയെല്ലാം തകര്‍ത്തുകൊണ്ട് എന്റെ വീട്ടിലും എതിര്‍പ്പുകളും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും മാത്രമായിരുന്നു വരവേല്‍ക്കാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അങ്ങനെ എല്ലാവരില്‍ നിന്നും ഞങ്ങള്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടു. അന്ന് എനിക്കൊരു സ്ഥിരജോലി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറ്റ് വഴിയില്ലാതെ അവളെ ഞാന്‍ ഒരു ലേഡീസ് ഹോസ്റ്റലില്‍ ആക്കി.

ഉപേക്ഷിച്ച ഒന്നോ രണ്ടോ നേരത്തെ ആഹാരത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകളായിരുന്നു പണ്ടെനിക്ക് വിശപ്പെങ്കില്‍ വിശപ്പിന്റെയും ഒറ്റപ്പെടലിന്റെയും വിലയറിഞ്ഞ കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ നാളുകളായിരുന്നു പിന്നീട് എന്നെയും കാത്തിരുന്നത്...

എനിക്കൊരു ജോലി കിട്ടിയതോടെയാണ് ശരിക്കും ഞങ്ങള്‍ ജീവിച്ച് തുടങ്ങിയത്. വാടകയ്ക്ക് ഞങ്ങളൊരു വീടെടുത്തു. അധികം താമസിയാതെ അവള്‍ക്കും ഒരു ജോലി കിട്ടി. പിന്നീടങ്ങോട്ട് സന്തോഷത്തിന്റെ ദിവസങ്ങളായിരുന്നു.

അങ്ങനെ കാലങ്ങള്‍ കടന്നുപോകവെ ഞങ്ങള്‍ക്കൊരു മോളുണ്ടായി. ജീവിതത്തില്‍ ഏറ്റവും സന്തോഷം തോന്നിയ ആ നിമിഷത്തില്‍ ഞങ്ങളുടെ പരിഭ്രമങ്ങൾ തീർത്തുകൊണ്ട്, അവള്‍ക്ക് സംസാരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞേക്കും എന്നുകൂടി അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കത് ഇരട്ടി മധുരമായിരുന്നു.

പക്ഷേ അപ്പോഴും മറ്റൊരു പ്രശ്നം ഞങ്ങളേയും കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കേള്‍ക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങളോടുള്ള പ്രതികരണങ്ങളിലൂടെയാണ് കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ സംസാരശേഷി നേടുന്നത് എന്ന അറിവ് നിസ്സഹായരായ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു വലിയ തിരിച്ചടിയായിരുന്നു.

വേണ്ടപ്പെട്ടവരാല്‍ ഒറ്റപ്പെട്ട്, ഒരുപാട് ദുരിതങ്ങള്‍ അനുഭവിച്ചപ്പോഴും ഉണ്ടാകാത്ത ഒരുതരം വേദന ഞങ്ങള്‍ക്കുണ്ടായി. എന്റെ മോളുടെ വായില്‍ നിന്ന് 'അച്ഛാ' എന്ന വിളികേള്‍ക്കാന്‍, ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കാന്‍ മൂന്നാമതൊരാള്‍ ആ വീട്ടിലേക്ക് കടന്നു വരേണ്ടിവന്നു.
രക്തബന്ധത്തേക്കാള് വലിയ ആത്മബന്ധങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും ജീവിതത്തില്‍ സംഭാവിക്കാറുണ്ട് എന്ന് തെളിയിച്ചുകൊണ്ട് അവര്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് അമ്മയും നമ്മുടെ മോള്‍ക്ക്‌ ഒരു മുത്തശ്ശിയും ആയി മാറുകയായിരുന്നു.

പിണക്കമൊക്കെ മാറ്റിവച്ച് മോളെ കാണാന്‍ നമ്മുടെ വീട്ടുകാര്‍ വന്നിരുന്നു. അല്ലെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ക്ക് ആരോടും ഒരു ദേഷ്യവും ഇല്ല. എല്ലാം നല്ലതിന് എന്ന് വിശ്വസിച്ച് ജീവിക്കുന്നു. എല്ലാവിധത്തിലും ഞങ്ങള്‍ ഹാപ്പിയാണ്. ഇതാണ് എന്റെ ചെറിയ ജീവിതം...". ഒരു സിനിമാകഥ കേൾക്കുന്ന കൗതുകത്തോടെയാണ് കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് അവരുടെ ജീവിതം ഞാൻ വായിച്ചറിഞ്ഞത്.

അവരെ കുറിച്ച് എല്ലാം അറിഞ്ഞതിന് ശേഷം നേരില്‍ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത് ഒത്തിരി നാളുകള്‍ക്ക് ശേഷമാണ്. അസൂയ കലര്‍ന്ന ഒരു ബഹുമാനമായിരുന്നു എനിക്കവരുടെ ജീവിതത്തോട്.

പുറമേ നിന്ന് നോക്കുമ്പോള്‍ സൗകര്യങ്ങള്‍ കുറഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ വീട് എന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും സ്നേഹത്താല്‍ അനുഗൃഹീതമായ ഒരു കുഞ്ഞ് ദേവാലയമായിരുന്നു ആ വീടെന്ന് പിന്നീടെനിക്ക് മനസ്സിലായി.

സ്നേഹത്തിന്റെ നിലനില്‍പ്പിനെ പറ്റിയുള്ള തന്റെടത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന ദമ്പതികളായിരുന്നു അവര്‍. അവരുടെ ജീവിതം നേരിട്ടറിഞ്ഞാല്‍ ശബ്ദം അവര്‍ക്ക് അനാവശ്യമായി തോന്നും. മറ്റാര്‍ക്കും മനസ്സിലാകാത്ത ഒരു ദിവ്യമായ ഭാഷ അവര്‍ക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്നു. അവര്‍ക്ക് പരസ്പരം മിഴികളിലെ വാചാലങ്ങളായ ഭാവങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

അവരോടൊപ്പം ആ വീട്ടില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടറിഞ്ഞ ഓരോ രംഗങ്ങളും ഓരോ കടങ്കഥ പോലെ, ഒരു വലിയ ജീവിതപാഠം പോലെ എന്നില്‍ അവശേഷിക്കുന്നു. ഒരിക്കലും ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ഒരു കടങ്കഥ പോലെ എന്റെ മനസ്സിനുള്ളില്‍ ആ ദമ്പതികളും ഒരു സുന്ദരിക്കുട്ടിയും ഇപ്പോഴും മായാതെ തന്നെയുണ്ട്‌.

ഞാന്‍ ആ നാട്ടില്‍ നിന്ന് പോകുന്നതുവരെ സമയം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ അവരെ പോയി കാണാറുണ്ടായിരുന്നു. ട്രാന്‍സ്ഫറായതിന് ശേഷവും ഫോണിലൂടെയും ഇന്റ്റര്‍നെറ്റിലൂടെയും ഞങ്ങള്‍ സൗഹൃദം നിലനിര്‍ത്തിയിരുന്നു. മോള് വളര്‍ന്നതോടെ അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി അവള്‍ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. ഞാന്‍ വിളിക്കുമ്പോഴൊക്കെ എല്ലാവര്‍ക്കും വേണ്ടി അവള്‍ വാതോരാതെ സംസാരിക്കും!

ജോലിയിൽ നിന്ന് റിട്ടേർഡ് ആയശേഷവും ദൂരങ്ങൾ താണ്ടിയുള്ള യാത്രകളോടായിരുന്നു എനിക്ക് പ്രിയം. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു യാത്ര കഴിഞ്ഞ് നാട്ടിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയിലായിരുന്നു ഞാന്‍. അപ്പോഴാണ്‌ മൊബൈൽ ശബ്ദിച്ചത്. വേണ്ടത്ര പരിഗണന കിട്ടാതെ ബാഗിന്റെ ഏതോ കോണിൽ കിടന്നിരുന്ന മൊബൈൽ തപ്പിയെടുത്തു. ആരുടെയോ ഒരു സന്ദേശം എന്നെത്തേടി വന്നിരിക്കുന്നു.

'Hai uncle, ippol evideya ullathu? Veettil Unclineyum wait cheythu ente vaka oru surprise undu!'

ധ്വനിമോളുടെ മെസേജ് ആയിരുന്നു. തിരിച്ച് വീട്ടില്‍ എത്തുന്നതുവരെ ആ സര്‍പ്രൈസ് എന്തായിരിക്കും എന്ന ആകാംക്ഷയിലായിരുന്നു ഞാന്‍.

വീട്ടിലെത്തി, ലെറ്റര്‍ ബോക്സില്‍ എന്നെയും പ്രതീക്ഷിച്ച് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പൊതി അധികം വൈകാതെ ഞാന്‍ കണ്ടെത്തി. തുറന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഒരു പുസ്തകം, ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് നോവല്‍ 'Shadows of Silence by Dwani S Nair'

അത്യാവശ്യം വായിക്കാറുണ്ട് എന്നല്ലാതെ അവള്‍ എഴുതാറുണ്ടെന്ന് എനിയ്ക്കറിയില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ആ പുസ്തകം എനിക്ക് ശരിക്കുമൊരു സര്‍പ്രൈസ് തന്നെയായിരുന്നു. ഇങ്ങനെയൊരു സര്‍പ്രൈസ് തരാനാവും അവള്‍ ഒരു സൂചന പോലും ഇതുവരെ തരാത്തതും.

നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ആ പുസ്തകം വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പലപ്പോഴും അവളോടു ചോദിക്കണം എന്ന് വിചാരിച്ച് മാറ്റിവച്ച ഒരു കാര്യമാണ് ആദ്യം മനസ്സില് വന്നത്. അവളെ വിളിച്ച് അഭിനന്ദിച്ചശേഷം ഞാൻ ചോദിച്ചു,

'ഈ ബുക്കിനെ കുറിച്ചല്ലാത്ത ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?'

'എന്താ അങ്കിൾ, ചോദിക്ക്?'

'അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്തതിൽ മോൾക്ക്‌ എപ്പോഴെങ്കിലും സങ്കടം തോന്നീട്ടുണ്ടോ?'

"എന്ന് ചോദിച്ചാൽ... തോന്നീട്ടുണ്ട് അങ്കിൾ. കുഞ്ഞു ക്ലാസ്സുകളിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ കുട്ടികൾ കളിയാക്കുമ്പോഴും അവരെന്നോടു കാണിക്കുന്ന സെന്റിമെന്റ്സ് കാണുമ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ തിരിച്ചറിവുണ്ടായ പ്രായമായപ്പോൾ സത്യസന്ധമായി എനിക്ക് യാതൊരു സങ്കടമോ നിരാശയോ തോന്നീട്ടില്ല. പക്ഷെ അങ്കിൾ, സത്യം പറഞ്ഞാൽ പലപ്പോഴും കൊതിച്ചുപോയിട്ടുണ്ട് ഒരു തവണ എങ്കിലും അവരുടെ വായിൽ നിന്ന് 'മോളെ' എന്നൊന്ന് വിളിച്ച് കേൾക്കാൻ...

കുട്ടിക്കാലത്ത് എവിടെയോ വായിച്ചത് ഓര്ക്കുന്നു, 'മറ്റുള്ളവരെ കളിയാക്കലും കുറ്റപ്പെടുത്തലും ശകാരിക്കലും എന്ന് നിർത്തുന്നുവോ അന്നവർ സംസാരിക്കാൻ തന്നെ മറന്നുപോകും. സ്വയമറിയാതെ തന്നെ അവർ ഊമകളായി മാറും'. അങ്ങനെ നോക്കിയാൽ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കുറിച്ച് എനിക്ക് അഭിമാനം തോന്നുന്നു. മാത്രമല്ല മറ്റുള്ളവരെ അപേക്ഷിച്ച് അവർ അവരുടേതായ ഭാഷയിൽ എന്നോടു ഒരുപാടു സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. ആ ഭാഷയിൽ അവരുടെ സ്നേഹവും കരുതലും എല്ലാം തന്നെ ഞാൻ അനുഭവിച്ചറിയുന്നുമുണ്ട്.'

അവളോടു സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, നിരീശ്വരവാദത്തിന്റെ പാതയിലേക്ക് ചുവടുവച്ചു തുടങ്ങിയ ഞാൻ ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. യുക്തികൊണ്ട് സമർഥിക്കാവുന്ന ഒന്നല്ല ഈശ്വരൻ എന്ന സങ്കല്പം. കാരണം, ജീവിതയാത്രയിൽ എവിടെയൊക്കെയോ ഈശ്വരസാന്നിദ്ധ്യം ചേർന്നുവരുന്ന നിമിഷങ്ങളുണ്ട്....