പ്രകാശം തേടുന്ന വേരുകള്‍

നീണ്ട ഒരുപാട് വര്‍ഷത്തെ യാത്രകള്‍ക്ക് ശേഷം വിശ്വനാഥന്‍ തന്റെ ജന്മ നാട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു. സ്വന്തമെന്നു പറയാന്‍ ഒന്നുംതന്നെയില്ലാത്ത ഈ നാട്ടിലേക്കുള്ള തരിച്ചുവരവിനു പിന്നില്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ ഒരൊറ്റ ഉദ്ദേശം മാത്രമേ ഉള്ളു, ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന മണ്ണില്‍ പഴയ ഓര്‍മ്മകളുമായി കുറച്ചു നിമിഷങ്ങള്‍...

പക്ഷേ മുപ്പത്തൊന്നു വര്ഷം കൊണ്ടു ആ നാടിനുണ്ടായ മാറ്റങ്ങള്‍ അയാളെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത്. താന്‍ ഏതോ ഒരു പുതിയ നഗരത്തില്‍ എത്തിയ പോലെ. പണ്ടു താന്‍ നടന്നു നീങ്ങിയ നാട്ടുപാതകളൊക്കെ ഇന്ന് വീതിയേറിയ റോഡുകളായി മാറിയിരിയ്ക്കുന്നു. പലവഴികളും ഇന്ന് തനിക്കു അന്യമായിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ പഴയ ഓര്‍മ്മകള്‍ എല്ലാം തന്നെ ഇന്നും അയാളില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു...

മതവും ജാതിയും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും, ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളുടെയും ഇച്ചാശക്തികളുടെയും ബലിപിണ്ഡങ്ങള്‍ മാത്രമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോള്‍, നാവും കൈകളും തൂലികയും ഒരേ ദിശയില്‍ സഞ്ചരിക്കണമെന്ന് ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ജേണലിസം ബിരുദത്തിനു പഠിക്കുന്ന കാലം, ഒപ്പം അത്യാവശ്യം വിദ്യാര്‍ഥി രാഷ്ട്രീയവും. പേരിനല്‍പ്പം വായനാശീലമുള്ളതിനാല്‍ മിക്കവാറും വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ ലൈബ്രറിയില്‍ അയാള്‍ ഒരു സ്ഥിര സന്ദര്‍ശകനായിരുന്നു.

അങ്ങനെ ഏതോ ഒരു വൈകുന്നേരം ആ ലൈബ്രറിയില്‍ വച്ചാണ് അവളെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്. ലൈബ്രറി വരാന്തകളില്‍ ഒട്ടുമിക്ക സായ്ഹാനങ്ങളിലും കണ്ടുമുട്ടിയിരുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടി എന്നല്ലാതെ അവളെ ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷേ ഒരു ദിവസം കണ്ണടക്കുള്ളിലെ ആ കണ്ണുകള്‍ എന്റെ നേര്‍ക്ക്‌ വരുന്നത് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ജീവിതത്തിന്റെ ഏതോ അര്‍ത്ഥതലങ്ങള്‍ തേടിയുള്ള ആ കണ്ണുകള്‍ എന്തുകൊണ്ടോ എന്നെ വല്ലാതെ ആകര്‍ഷിച്ചു. സൗഹൃദത്തിനും പ്രണയത്തിനും അപ്പുറം പുസ്തകപ്രേമികളുടെ ഒരു ദൃഡബന്ധം ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ വളര്‍ന്നു.

ജീവിത പ്രാരാബ്ധങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ പ്രേമത്തിന് സ്ഥാനമില്ല എന്ന് വാദിച്ചിരുന്ന ഞാന്‍ ഒടുവില്‍ പ്രേമത്തിന്റെ അനശ്വരതയിലേക്ക് വഴുതി വീഴുകയായിരുന്നു. അങ്ങനെ എന്റെ ജീവിതലക്‌ഷ്യങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ അവളുടെ പേര് കൂടി എഴുതി ചേര്‍ക്കുകയായിരുന്നു.

പക്ഷേ പ്രതീക്ഷകളെയും സ്വപ്നങ്ങളെയും തകര്‍ത്തുകൊണ്ട് വിധി അവളെ എന്നില്‍ നിന്നും കവര്‍ന്നെടുത്തു. പിന്നെ ആകെ ഒരു മരവിപ്പായിരുന്നു, മനസ്സിനും ജീവിതത്തിനും ഒക്കെ. ഇതില്‍ നിന്നൊക്കെ ഒരു മോചനം തേടിയാണ് അന്ന് ഈ നാടുപെക്ഷിച്ചു പോയത്. പിന്നെ ജീവിതം തന്നെ ഒരു യാത്രയായിരുന്നു. പല നാടുകളിലായി പല മാധ്യമങ്ങളില്‍ ജോലി ചെയ്തു. പക്ഷെ ഒരിടത്തും സ്ഥിരമായി നിന്നില്ല. ഒത്തിരി നാടുകള്‍ കണ്ടു, പലരുമായി ഇടപഴകി. പക്ഷേ അപ്പോഴും അസ്വസ്ഥമായ എന്റെ മനസ്സിന് സമാധാനം ലഭിചിരുന്നോ?

ഒരിക്കല്‍ ചെന്നൈയില്‍ വച്ച്, തെരുവില്‍ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഒരു രണ്ട് വയസ്സുകാരി എന്റെ കൈകളിലെത്തപ്പെട്ടു. മാനുഷിക മൂല്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഒരു സഹായം, അത്രേ അപ്പോള്‍ കരുതിയുള്ളു. പക്ഷേ, അവളെ ഒരു അനാഥാലയത്തില്‍ എത്തിക്കാനുള്ള എന്റെ നീണ്ട ശ്രമങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍ അവസാനം അവളുടെ രക്ഷിതാവിന്റെ സ്ഥാനം ഞാന്‍ ഏറ്റെടുക്കേണ്ടി വന്നു. അവിടുത്തെ രജിസ്റ്ററില്‍ ചേര്‍ക്കുന്നതിനായി ഞാന്‍ തന്നെ അവള്‍ക്കൊരു പേരിട്ടു, മീര. പക്ഷേ പിന്നീടെപ്പോഴോ ആ പേര് മീര വിശ്വനാഥന്‍ എന്നായി മാറപ്പെടുകയായിരുന്നു.

അവളെ അവിടെയാക്കി പോകാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ എന്നില്‍ നിന്ന് പോകാന്‍ കൂട്ടാക്കാതെ എന്റെ ഷര്‍ട്ടില്‍ മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുള്ള അവളുടെ കരച്ചില്‍, ഞാന്‍ ഗേറ്റ് കടന്നു പുറത്തെത്തുമ്പോഴും കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. ജീവിതത്തില്‍ എന്റെ സാമീപ്യം ആവശ്യമുള്ളവരും ഉണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവ് എന്നില്‍ ഒരു പുതിയ മാറ്റത്തിന് തുടക്കമാവുകയായിരുന്നു. അങ്ങനെ ജോലിയോടൊപ്പം സാമൂഹ്യ സേവനവും എന്റെ ജീവിത ഭാഗമായി, രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ യാതൊരു മുഖംമൂടിയുമില്ലാതെ തന്നെ. അതിനൊക്കെ മീര ഒരു നിമിത്തമാവുകയായിരുന്നു.

നാടുകള്‍ താണ്ടിയുള്ള യാത്രകള്‍ക്കൊടുവില്‍ ചെന്നൈയില്‍ എന്നെ തളച്ചിട്ടത് ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ മീരയായിരുന്നു എന്ന് പറയാം. എങ്കിലും ഓരോ യാത്രകള്‍ക്കൊടുവിലും ആ നഗരത്തില്‍ തിരിച്ചെത്തുമ്പോഴൊക്കെ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു ആശ്വാസം എനിക്ക് ലഭിക്കാറുണ്ട്.

പല നഗരത്തിലായി മീരയെ പോലെ വേറെ മൂന്നു കുട്ടികളെയും തെരുവില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൈപിടിച്ചു കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്. മീരയുടെ സഹോദരങ്ങളായി പല നാടുകളിലായി അവരും വളര്‍ന്നു. പക്ഷെ മീര മാത്രം എന്നെ 'പപ്പാ' എന്ന് വിളിച്ചു. എല്ലാവര്ക്കും നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം നല്‍കി. അവര്‍ പഠിച്ചു ഓരോ നിലകളിലെത്തി. പലര്‍ക്കും ഇന്ന് കുടുംബമായി. ജീവിതത്തില്‍ പലതും നേടിയിട്ടും എന്തുകൊണ്ട് തനിക്കൊരു കുടുംബം ഉണ്ടായില്ല? എന്തുകൊണ്ട്‌ അവള്‍ക്കു പകരം ഒരാളെ സങ്കല്‍പ്പിക്കാന്‍ എനിയ്ക്കിനിയും കഴിഞ്ഞില്ല? മനസ്സില്‍ ഉത്തരം കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയാത്ത ചോദ്യങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഒന്നുകൂടി..

ജന്മനാട്ടില്‍, തിരക്കൊഴിഞ്ഞ ഒരു പഴയ ലോഡ്ജിലെ മുറിയില്‍ താനിപ്പോള്‍ ഏകനാണെങ്കിലും അടുത്തിരിക്കുന്ന സെല്‍ഫോണില്‍ മക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും എല്ലാവരുമുണ്ട്‌. കാലം മനുഷ്യര്‍ക്ക്‌ വരുത്തുന്ന വ്യതിയാനങ്ങള്‍ ചില്ലറയല്ല. അത്തരം വ്യതിയാനങ്ങളില്‍ നിന്ന് പിറക്കുന്ന നൊസ്റ്റാള്‍ജിയയുമായി അലയാന്‍ എന്നേ ഞാന്‍ ശീലിച്ച് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ചിലപ്പോഴൊക്കെ തനിച്ചിരിക്കാനും നിശബ്ദതയുടെ സൗന്ദര്യം നുകരാനും ശീലിച്ചത്.

അപ്പോഴാണ്‌ സെല്‍ഫോണ്‍ ശബ്ദിച്ചത്. 'മീരമോള്‍' അവളോടു സംസാരിച്ചപ്പോഴാണ് അടുത്തയാഴ്ച ക്രിസ്തുമസ് ആണെന്ന കാര്യം ഓര്‍ത്തത്‌. ഇതുപോലെയുള്ള വിശേഷ ദിവസങ്ങളില്‍ എല്ലാ മക്കളുമായി ഒരുമിച്ചു കൂടാറുണ്ട്, വര്‍ഷങ്ങളായി തെറ്റാതെയുള്ള ഒരു പതിവാണ്. ഇപ്പോള്‍ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷകരമായ നിമിഷങ്ങളിലൊന്നാണത്.

കരിവളകളുടെയും ശുഷ്കിച്ചു വരണ്ടുണങ്ങിയ വിശ്വാസങ്ങളുടെയും ഓര്‍മ്മകളില്‍ നിന്ന് നാളെ ജീവിതം വീണ്ടും പറിച്ചു നടപ്പെടുകയാണ്. ഇനിയൊരു മടക്കയാത്ര ഇല്ലാതെ, എന്നെന്നേക്കുമായി പിറന്ന മണ്ണിനോട് നാളെ യാത്ര പറയുകയാണ്‌. വിശ്വാസങ്ങളോ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ച പുരോഗമന തത്വങ്ങളോ ഒന്നും തന്നെയില്ലാതെ അനാഥമാണ് മനസ്സിപ്പോള്‍.

തിരികെ ചെന്നൈയില്‍ എത്തിയശേഷം, ഒരു രോഗിയ്ക്ക് രക്തം നല്‍കുന്നതിനുവേണ്ടി ആശുപത്രിയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ പരിശോധനയ്ക്കൊടുവില്‍, തന്നെ അര്‍ബുദം എന്ന രോഗം കീഴ്പ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതായി ഡോക്ടറില്‍ നിന്നറിഞ്ഞു. പക്ഷെ, പറയത്തക്ക യാതൊരു ടെന്ഷനോ ഉത്കണ്ഠയോ ആ മുഖത്തുണ്ടായില്ല. മീരക്കും മറ്റു മക്കള്‍ക്കും ഒപ്പമുള്ള സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ക്രിസ്തുമസ് ദിനം മാത്രമായിരുന്നു അയാളുടെ മനസ്സ് നിറയെ.

പതിവുപോലെ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചുകൂടിയ ആ ക്രിസ്തുമസ് ദിനത്തില്‍ ആഘോഷങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍ എല്ലാ മക്കളും ഒരുമിച്ചു ഒരു പുതിയ തീരുമാനം എടുത്തു. മീരായാണത് വിശ്വനാഥനോട് പറഞ്ഞത്.'പപ്പയുടെ അടുത്ത പിറന്നാളിന്, അനാഥരായ കുട്ടികളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി പപ്പയുടെ പേരില്‍ ഒരു ചാരിറ്റബിള്‍ ട്രസ്റ്റ്...' അവളത് പറഞ്ഞുകേട്ടപ്പോള്‍ ഒരുപാടു സന്തോഷം തോന്നി. കാരണം അവര്‍ പകര്‍ന്നുകൊടുക്കാന്‍ പോകുന്ന ആ വെളിച്ചം ചെന്ന് വീഴുന്നത് അനാഥരായ ഒരുപറ്റം കുട്ടികളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കാണ്.

സന്തോഷം കൊണ്ടു വാക്കുകള്‍ കിട്ടാതെ മതിമറന്നു നില്‍ക്കുമ്പോഴും, അടുത്ത പിറന്നാളിനോ ക്രിസ്തുമസിനോ ഒരുപക്ഷെ താന്‍ ഉണ്ടാവില്ല എന്ന സത്യം അപ്പോഴും അയാള്‍ക്ക്‌ മാത്രമറിയാവുന്ന രഹസ്യമായി അവശേഷിച്ചു.

കളിക്കൂടുകാരി (കഥ)

ഉദയസൂര്യന്റെ പൊന്‍കിരണങ്ങളാല്‍ വെട്ടിത്തിളങ്ങേന്ട പ്രഭാതം മഴക്കാറിനാല്‍ മൂടിപ്പുതച്ചങ്ങനെ നില്‍ക്കുകയാണ്. ചാറ്റല്‍മഴയും, മനസ്സിനെ മരവിപ്പിയ്ക്കുന്ന ചില ചിന്തകളും എന്നെ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തി.

വരുന്ന വഴി വാങ്ങിയ സമ്മാനപ്പൊതി എടുത്ത്, വര്‍ണ്ണക്കടലാസിനു പുറത്ത് 'ദേവുമോള്‍ക്ക്‌, നന്മ നിറഞ്ഞ പിറന്നാള്‍ ആശംസകളോടെ...' എന്നെഴുതി മടിയില്‍ വച്ചു. പിന്‍സീറ്റില്‍ ചാരിക്കിടന്നുകൊണ്ട് ആ വരികള്‍ ഒന്നുകൂടി വായിച്ചപ്പോള്‍ മനസ്സ് നിറയെ വര്‍ഷ ആയിരുന്നു.

എന്റെ അയല്‍വാസിയും അച്ഛന്റെ ആത്മസുഹൃത്തുമായ രമേശന്‍ അങ്കിളിന്റെ രണ്ടാമത്തെ മകളായിരുന്നു വര്‍ഷ. സമപ്രായക്കാരിയായ എന്റെ കളികൂടുകാരി. കൂടപ്പിറപ്പുകള്‍ ആരുമില്ലാത്ത എനിക്ക് അവളും മായചേച്ചിയും വെറും കളികൂട്ടുകാര്‍ മാത്രമായിരുന്നില്ല.

സ്കൂളിലൊക്കെ പഠിക്കുന്ന പ്രായം മുതല്‍ ഞാനവളെ ഭരണി എന്നും അവളെന്നെ ഒട്ടകം എന്നുമാണ് കളിയാക്കി വിളിച്ചിരുന്നത്‌. അവളെ അങ്ങനെ വിളിക്കാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് അവളുടെ തുടുത്ത കവിളുകള്‍ ആയിരുന്നു. പക്ഷെ എന്നെ ഒട്ടകം എന്ന് വിളിക്കുന്നതിന്റെ പൊരുള്‍ എന്താണെന്ന് ഇന്നും എനിക്കറിയില്ല.

അധികം വൈകാതെ സ്കൂളിലും മറ്റുമൊക്കെ നമ്മുടെ പേര് അറിയപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങിയതോടെ ആ പേര് കേള്‍ക്കുന്നത് തന്നെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ദേഷ്യായി തുടങ്ങി. നമ്മളെങ്കിലും ഇനി പരസ്പരം അങ്ങനെ വിളിക്കില്ല എന്ന തീരുമാനത്തില്‍ എത്തിയെങ്കിലും വഴക്കുണ്ടാക്കുമ്പോള്‍  ആ ഉടമ്പടിയൊക്കെ വെറുംവാക്കായി മാറിയിടുന്നു. പലപ്പോഴും നമ്മുടെ വഴക്കവസാനിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള പോംവഴി മായചേച്ചിയെ ശല്യം ചെയ്യുക  എന്നതായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ ഒപ്പിക്കുന്ന കുസൃതികളില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ഇരയായിട്ടുള്ളത് പാവം മായചേച്ചിയായിരുന്നു.

ബാല്യവും കൗമാരവും കഴിഞ്ഞ് യൗവ്വനത്തില്‍ എത്തിയപ്പോഴും, വീട്ടുകാര്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ യാതൊരുവിധ അതിര്‍വരമ്പുകളും തീര്‍ത്തില്ല. +2  കഴിഞ്ഞ് ഞാന്‍ എന്‍ജിനീയറിങ്ങിനും അവള്‍ നേഴ്സിങ്ങിനും ചേര്‍ന്നു. ദൂരെയുള്ള ഒരു കോളേജില്‍ ആയതിനാല്‍ ഞാന്‍ അപ്പോള്‍ ഹോസ്റ്റലില്‍ ആയിരുന്നു താമസം. അന്ന്, ആദ്യമായി പിരിഞ്ഞപ്പോഴാണ് നമ്മുടെ സൗഹൃദത്തിന്റെ വ്യാപ്തി ഞങ്ങള്‍ക്ക് ശരിക്കും മനസ്സിലായത്‌. വല്ലപ്പോഴും അവളുടെ ഒരു കത്ത് കിട്ടുമ്പോള്‍ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത സന്തോഷമാണ്. അവളുടെ കത്തുകളിലൂടെ അപ്പോഴേക്കും കോളേജില്‍ 'ഒട്ടകം' പ്രസിദ്ധമായി!

എന്റെ എല്ലാ ബര്‍ത്ത്‌ഡേയ്ക്കും, 'ഒട്ടകത്തിന് ഭരണിയുടെ നന്മ നിറഞ്ഞ പിറന്നാള്‍ ആശംസകള്‍' എന്ന കുറിപ്പോടെ ഒരു ഗ്രീറ്റിംഗ് കാര്‍ഡ് എനിക്ക് മുടങ്ങാതെ കിട്ടുമായിരുന്നു. പണ്ടു അവളുടെ 'ഒട്ടകം'എന്ന വിളി കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ദേഷ്യം തോന്നിയുരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്ന് ആ വിളി കേള്‍ക്കാന്‍ പലപ്പോഴും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. നമ്മുടെ പഴയ ഓരോ കുസൃതികള്‍ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇപ്പോഴും ഞാന്‍ ഒറ്റക്കിരുന്നു ചിരിക്കാറുണ്ട്


വെക്കേഷന് വീട്ടില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളൊന്നിച്ച് ആ പഴയകുട്ടികളെ പോലെ പല വേലത്തരങ്ങളും ഒപ്പിക്കാറുണ്ട്, ഒപ്പം പരസ്പരം പാരകളും! ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരുമിച്ചു വെക്കേഷന്‍ ഉണ്ടാകുന്ന സമയങ്ങളില്‍ വീട്ടില്‍ ഒരുതരം ആഘോഷം ആയിരുന്നു. ജീവിതത്തില്‍ അവളെ പോലെ, എന്തും തുറന്നുപറയാവുന്ന ഒരു ഫ്രണ്ടിനെ കോളേജില്‍ പോലും എനിക്ക് കിട്ടിയിട്ടില്ല.

ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞ് എനിക്ക് ഗള്‍ഫില്‍ ജോലി ആയി, അവള്‍ക്കു നാട്ടില്‍ തന്നെയുള്ള ഒരു ഹോസ്പിറ്റലിലും. മുടങ്ങാതെ വരുന്ന അവളുടെ കത്തിലൂടെ നാട്ടിലെ എല്ലാ വിവരങ്ങളും ഞാന്‍ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കല്‍ അവളുടെ ഒരു കത്തില്‍, ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഒരു ജൂനിയര്‍ ഡോക്ടറുമായി സ്നേഹത്തിലാണെന്നും സാവധാനം ഞാന്‍ അത് വീട്ടില്‍ അവതരിപ്പിച്ച് സമ്മതിപ്പിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷെ അധികം താമസിയാതെ തന്നെ എല്ലാം വീട്ടില്‍ അറിഞ്ഞെന്നും എല്ലാവരെയും ഉപേക്ഷിച്ച് രജിസ്റ്റര്‍മാരേജ് ചെയ്യേണ്ടി വന്നെന്നും അറിഞ്ഞു.

ഞാന്‍ ലീവിന് വന്നപ്പോള്‍ അവളെ പോയി കണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും വീട്ടുകാരുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാതെ അവളാകെ ഒറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു. മാത്രമല്ല അവളുടെ മുഖത്ത് എന്തോ ഒരു വിഷാദം എനിക്ക് ഫീല്‍ ചെയ്തു. ഞാന്‍ തിരിയെ പോയതിനു ശേഷവും അവളുടെ കത്തുകള്‍ എനിക്ക് കിട്ടാറുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുദിവസം വന്ന കത്തില്‍, 'വീട്ടുകാരെ ഉപേക്ഷിച്ചതിനുള്ള ശിക്ഷ എനിക്ക് കിട്ടി. ഞാന്‍ ചെയ്തത് വലിയ  തെറ്റായി പോയി...' എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു വളരെ നിരാശയോടെ എഴുതിയിരുന്നു. എന്നാല്‍ അതിനു ശേഷം അവളുടെ ഒരു കത്തും എനിക്ക് കിട്ടിയില്ല എന്നുമാത്രമല്ല പിന്നെ അവളെ പറ്റി ഒന്നും തന്നെ എനിക്ക് അറിയാനും സാധിച്ചില്ല.

പിന്നീട് ഞാന്‍ അവളെ പറ്റി അറിയുന്നത് ഒരുപാട് കാലങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷമാണ്. പതിവില്ലാതെ അച്ഛന്‍ എന്നെ ഓഫീസിലേക്ക് വിളിച്ചു. കുറച്ചു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദതക്കു ശേഷം ഇടറിയ ശബ്ദത്തോടെ അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു,' എടാ നമ്മുടെ വര്‍ഷ മോള്‍... ഒരു പെണ്‍കുഞ്ഞിനു ജന്മം നല്‍കിയിട്ട് അവള്‍... അവള്‍ നമ്മളെ വിട്ടു പോയെടാ...'. . അതിനപ്പുറം തുടര്‍ന്നു കേള്‍ക്കാന്‍ നില്‍ക്കാതെ ഞാന്‍ ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്തു. ഞാന്‍ ആകെ തകര്‍ന്നുപോയി.

പിന്നീടെപ്പോഴോ കാര്യങ്ങളൊക്കെ അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ തോന്നി, ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ അവള്‍ ഭാഗ്യവതിയാണെന്ന്. ഭര്‍ത്താവുമായി പിരിഞ്ഞ അവള്‍ക്കു കൈകുഞ്ഞുമായി സ്വന്തം വീട്ടിലേക്കു അഭയാര്‍ഥിയെ പോലെ കടന്നു ചെല്ലേണ്ടിവന്നില്ലല്ലോ. മാത്രമല്ല കുട്ടികളില്ലാത്ത മായചേച്ചിക്ക് ഒരു കുഞ്ഞിനെ സമ്മാനിക്കാനും അവള്‍ക്കു കഴിഞ്ഞു. കുഞ്ഞിനെ സുരക്ഷിതമായ കൈകളില്‍ എത്തിച്ച്, ആര്‍ക്കും ഒരു ഭാരമാവാതെ അവള്‍ പോയി.

അതിനുശേഷം അവളുടെ വീട്ടിലേക്കു ഞാന്‍ പോകുന്നത് ഇന്നാണ്. കാറില്‍ നിന്നിറങ്ങി ഞാന്‍ വീട്ടിലേക്കു നടക്കുമ്പോള്‍ ചെറിയ തോതില്‍ മഴയുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന്, വര്‍ഷയുടെ  മകള്‍ ദേവുവിന്റെ ഒന്നാം പിറന്നാള്‍ ആണ്. പക്ഷെ എന്നിട്ടും ആ വീട്ടില്‍ അതിന്റേതായ യാതൊരു ഒരുക്കങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അപ്പോഴാണ്‌ ഇന്ന് വര്‍ഷയുടെ ഒന്നാം ചരമവാര്‍ഷികം കൂടിയാനെന്നുള്ള കാര്യം ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തത്‌ തന്നെ.

മുടങ്ങാതെ എന്റെ എല്ലാ പിറന്നാളിനും ആശംസാകാര്‍ഡ് അയക്കുമായിരുന്ന വര്‍ഷയുടെ മോളുടെ പിറന്നാളിന് ആദ്യ സമ്മാനം നല്‍കണം എന്നതിനപ്പുറം മറ്റൊരു ചിന്തയും എന്റെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുനില്ല. ആ സമ്മാനപ്പൊതി മായചേച്ചിയെ എല്പ്പിച്ചശേഷം ദേവുവിനെ എടുക്കുമ്പോള്‍ വര്‍ഷയോടു എന്തോ ഒരു വലിയ കടം വീട്ടിയ ഭാവമായിരുന്നു എനിക്കപ്പോള്‍.

പക്ഷെ വര്‍ഷ ഇല്ലാത്ത, അവളുടെ 'ഒട്ടകം' എന്ന വിളിയില്ലാത്ത ആ വീട്ടില്‍ എനിക്കാകെ ഒരുതരം വീര്‍പ്പുമുട്ടലായിരുന്നു. ഓര്‍മ്മകള്‍ എന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ.. ദേവുവിനെ എടുത്തു ലാളിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഞാന്‍ അവളോടു ചോദിക്കുകയായിരുന്നു, 'മോളെ, ഒരു പ്രാവശ്യം.. ഒരൊറ്റ പ്രാവശ്യം എന്നെ ഒന്ന് ഒട്ടകം എന്ന് വിളിക്കാമോ?'

ഞാന്‍ തിരികെ പോകാനിറങ്ങിയപ്പോള്‍, ലിവിംഗ് റൂമിലെ ചുമരില്‍ ചില്ലിട്ടുവച്ചിരിക്കുന്ന വര്‍ഷയുടെ ഒരു പഴകാല ഫോട്ടോ കണ്ടു. ചിരിക്കുന്ന അവളുടെ ഫോട്ടോയിലെ രണ്ടു കണ്ണുകള്‍ വന്നു തറച്ചത് എന്റെ നെഞ്ചിന്‍പാളിയിലെക്കായിരുന്നു. ആ നിമിഷം ഞാന്‍ കേട്ടു, കളിയാക്കിയുള്ള അവളുടെ വിളി,

'ടാ ഒട്ടകം'

ആരോടും യാത്ര പറയാന്‍ നില്‍ക്കാതെ കാറ് ലക്‌ഷ്യമാക്കി ഞാന്‍ നടക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണുനീര്‍ കൊണ്ടു എന്റെ കാഴ്ച മങ്ങിയിരുന്നു...

പരിവര്‍ത്തനം (കഥ)

നാട്ടിലേക്കുള്ള ട്രെയിന്‍ പിടിക്കാന്‍ ഓടിക്കിതച്ചാണ് ഞാന്‍ റയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തിയത്. ട്രെയിന്‍ പോയിട്ടുണ്ടാവുമോ എന്ന സംശയത്തോടെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേയ്ക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ അനൗണ്സ്മെന്റ് കേട്ടു, ട്രെയിന്‍ ഒരു മണിക്കൂര്‍ ലേറ്റ്!


ട്രെയിനിനെയും റയിൽവേയും ശപിച്ചുകൊണ്ട്, ഒരുകുപ്പി വെള്ളവും ഒരു മാസികയും വാങ്ങി പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ കോണ്‍ക്രീറ്റ് ബഞ്ചില്‍ പോയിരുന്നു. മാസിക മറിച്ചുതുടങ്ങിയതും ആരോ പുറകില്‍ നിന്ന് തട്ടി വിളിച്ചു. അല്‍പ്പം   ജിജ്ഞാസയോടെ ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ടത് ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും ഞാന്‍ കാണാനാനാഗ്രഹിക്കാത്ത പ്രിയയുടെ മുഖം!

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ കൂടിക്കാഴ്ച ശരിക്കും എന്നെ അമ്പരപ്പിച്ചു. അവള്‍ എന്റെ അടുത്തു വന്നിരുന്നു. അവളോടുള്ള ദേഷ്യത്തിനും വെറുപ്പിനുമൊന്നും ഇന്നും യാതൊരു മാറ്റവും വന്നിട്ടില്ലാത്തതിനാല്‍ അവിടുന്നെഴുന്നേറ്റു മാറിയിരിക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും അവളുടെ കൈയിലിരുന്നു ചിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്കതിനു സാധിച്ചില്ല.

എങ്കിലും കുഞ്ഞിനെ എടുക്കാനോ അവളോടു എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കാനോ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. നീണ്ട നിശബ്ദതക്കു ശേഷം അവള്‍ എന്നോടു ചോദിച്ചു,

'ആന്‍സി ഇപ്പോള്‍ ഇവിടെയാണോ താമസം?' പക്ഷേ മറുപടിയായി ഞാനൊന്ന് മൂളുക പോലും ചെയ്തില്ല.

'ഇപ്പോഴും ആന്‍സിക്ക് എന്നോടു വെറുപ്പായിരിക്കും അല്ലെ?'

'എനിയ്ക്കാരോടും വെറുപ്പുമില്ല, എനിക്കൊന്നും കേള്‍ക്കുകയും വേണ്ട.'

'ഭര്‍ത്താവിനേയും വേണ്ടപ്പെട്ടവരെയും ഉപേക്ഷിച്ചു മറ്റൊരാളോടൊപ്പം പോയ ഒരുവള്‍ സ്വാഭാവികമായും എല്ലാവരാലും വെറുക്കപ്പെട്ടവളായിരിക്കും. കല്യാണം കഴിയുന്നതുവരെ എന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അറിയാവുന്ന എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരിയായിരുന്നല്ലോ നീ. അതുകൊണ്ടു എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് നീ എങ്കിലും കേട്ടേ പറ്റൂ...

കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ആദ്യത്തെ കുറെ മാസങ്ങള്‍ എല്ലാവരേയും പോലെ സന്തോഷം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതം. പക്ഷെ പതിയെ അയാള്‍ മാറുകയായിരുന്നു. എന്നോടു അധികം സംസാരിക്കാറില്ല, ആകെ മിണ്ടുന്ന കുറച്ചു വാക്കുകള്‍ എന്നോടു ദേഷ്യപ്പെടാന്‍ മാത്രായിരിക്കും. അയാളുടെ സ്നേഹം കുറ്റപ്പെടുത്തലായും ശകാരങ്ങളായും മാറുമ്പോള്‍ അതെന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ തീയായി പതിച്ചിരുന്നു. തുടര്‍ന്നുപഠിക്കാന്‍ സമ്മതിക്കാതെ എന്നെ ആ വലിയ വീട്ടില്‍ തളച്ചിടുകയായിരുന്നു. ക്രമേണ എന്നോടുള്ള അകല്‍ച്ച നമ്മുടെ ഉറക്കം രണ്ടു ബെഡ്റൂമില്‍ ആയി. യാതൊരുവിധ ലഹരിയുടെയും പിന്‍ബലത്തില്‍ ആയിരുന്നില്ല ഇതൊന്നും. അതോ ഇനി എന്നോടു വല്ല സംശയരോഗവും ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്നും എനിയ്ക്കറിയില്ല.

ഞാന്‍ ഇതൊക്കെ വീട്ടില്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ആരും തന്നെ അതത്ര സീരിയസായി എടുക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല. ഉയര്‍ന്ന ജോലിയും സമൂഹത്തില്‍ അറിയപ്പെടുന്നവനുമായ അയാള്‍ അവരുടെ ഒക്കെ മുന്നില്‍ എന്നും ഒരു നല്ല മരുമകന്‍ ആയിരുന്നു. ജീവിതമാകുമ്പോള് ‍പലതും സഹിച്ചും പൊരുതപ്പെട്ടും കഴിയേണ്ടത് ഒരു പെണ്ണിന്റെ കടമയാണെന്നൊക്കെയുള്ള അമ്മയുടെയും മറ്റും ഉപദേശം മനസ്സാവരിച്ച് ഞാനെല്ലാം സഹിച്ചു.

പിന്നീട് ഞങ്ങള്‍ക്കൊരു മോളുണ്ടായി. അതോടെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിനു കുറച്ചെങ്കിലും മാറ്റമുണ്ടാകുമെന്നു കരുതി. പക്ഷെ എന്റെ മോളെ സ്നേഹിക്കുകയോ ഒന്ന് എടുക്കുക പോലും ചെയ്യില്ലായിരുന്നു. അതെന്നെ ആകെ തളര്‍ത്തി. മോളുകൂടി ആയതിനാല്‍ ആത്മഹത്യ എന്ന വഴിയും എനിക്ക് മുന്നില്‍ കൊട്ടിയടയ്ക്കപ്പെട്ടു.

നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണീരല്ലാതെ മറ്റൊരു സാന്ത്വനവുമില്ലാതിരുന്ന കാലം, ആ സമയത്താണ് ഞാന്‍ എബിയെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. എന്റെ അവസ്ഥകളറിഞ്ഞു ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ എബി എന്നെ അവിടുന്നു രക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. ഹൃദയത്തിന്റെ അഗാധങ്ങളില്‍ ദൈവം സന്തോഷത്തിന്റെ അംശങ്ങള്‍ അവശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയത് അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടുമുട്ടിയതിനു ശേഷമാണ്. ഇങ്ങനെ നശിച്ച ഒരു ഭര്‍ത്താവിനെക്കള്‍ വില സ്വന്തം കണ്ണുനീരിനും മോളുടെ ഭാവിക്കുമാണെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് എന്നെ എബിയോടോപ്പം പോകാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചത്, ഒപ്പം നൊമ്പരങ്ങള്‍ നേടിത്തന്ന ആത്മധൈര്യവും.

എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു അന്ന് ഞാന്‍ പോയത്, ഒരു പക്ഷി കൂടുപേക്ഷിച്ചു സ്വതന്ത്രയായത് പോലെയായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണില്‍ ഞാന്‍ ആത്മാര്‍ഥതയുള്ള, ബഹുമാന്യയായ ഭാര്യയായിരുന്നപ്പോള്‍ വാസ്തവത്തില്‍ മനസ്സില്‍ ഞാന്‍ വെറുക്കപ്പെട്ടവളും ശപിക്കപ്പെട്ടവളുമായിരുന്നു. ഇന്ന് ഞാന്‍ ആത്മാവില്‍ പരിശുദ്ധയും സന്തുഷ്ടയുമാണ്. പക്ഷേ മറ്റുള്ളവരുടെ അഭിപ്രായത്തില്‍ ഞാന്‍ ദുഷിച്ചവളായിരിക്കാം.

കേരളം വിട്ടു ഹൈദരാബാദില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍, എന്റെ പരിമിതികളുടെ തടവില്‍ നിന്നും ഞാനൊരു പുതിയ ലോകത്തെത്തിയ അനുഭൂതിയായിരുന്നു അപ്പോള്‍. അതുപറഞ്ഞാല്‍ ഒരുപക്ഷെ നിനക്ക് മനസ്സിലായെന്നു വരില്ല, കാരണം ചില അനുഭവങ്ങള്‍ നമ്മള്‍ ജീവിതത്തില്‍ അഭിമുഖീകരിച്ചാല്‍ മാത്രമേ മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയു.'

 പുറത്തേക്കു വന്ന കണ്ണുനീര്‍, ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലെവിടെയോ ഒളിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണവള്‍ ഇത്രയും പറഞ്ഞത്. പിന്നീട് കണ്ണുനീര്‍ വാക്കുകള്‍ക്കു പകരമാവുകയും അവ അവളുടെ മനസാക്ഷിക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവളുടെ അഡ്രസ്സ് എഴുതിയ ഒരു കഷണം പേപ്പര്‍ എന്റെ കൈയില്‍ വച്ചിട്ട് അവള്‍ മോളുമായി തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

അവളെ ഒന്ന് രണ്ടു പ്രാവശ്യം തിരികെ വിളിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും എന്റെ ശബ്ദം പുറത്തു വന്നില്ല. ദൂരേയ്ക്ക് നടന്നകലുന്നതുവരെ ഞാന്‍ അവളെത്തന്നെ നോക്കിനിന്നു. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌മുമ്പില്‍ എന്റെ കാഴ്ച അപ്പോഴേക്കും മങ്ങിയിരുന്നു. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ട്രെയിന്‍ വന്നു. ബാഗുകളൊക്കെ ഭദ്രമായി വച്ചതിനു ശേഷം ഞാന്‍ എന്റെ സീറ്റില്‍ പോയി ഇരുന്നു.

കുറേനേരം ഇരുന്നു മുഷിഞ്ഞപ്പോള്‍, ഞാന്‍ ബാഗില്‍ നിന്ന് നേരത്തെ വാങ്ങിയ മാസിക എടുത്തു മറിച്ചുനോക്കി. "സ്ത്രീ' എന്ന തലക്കെട്ടോടെയുള്ള ഒരു ഫീച്ചറാണ് ആദ്യം എന്റെ കണ്ണില്‍ പെട്ടത്. സമൂഹത്തില്‍ സ്ത്രീകള്‍ നേരിടുന്ന പ്രശ്നങ്ങളില്‍ തുടങ്ങിയ ഫീച്ചറിന്റെ അവസാനഭാഗം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു,

"യുവാക്കളുടെയും അവരുടെ മാതാപിതാക്കളുടെയും നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള ഒരു കര്‍മ്മമായി ഇന്ന് വിവാഹം മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇണചേരാനും പ്രസവിക്കാനുമുള്ള ഒരു സമ്മതപത്രമല്ല വിവാഹം, അതൊരു പങ്കാളിത്തമാണ്. ഒരു വീട്ടില്‍ നിന്നും മറ്റൊരു വീട്ടിലേക്കു വാങ്ങുകയോ വില്‍ക്കുകയോ ചെയ്യാവുന്ന ഒരു കച്ചവടചരക്കാണ് ഇന്ന് സ്ത്രീ. കാലക്രമേണ അവളുടെ സൗന്ദര്യം മാഞ്ഞുപോവുകയും ഇരുണ്ട കോണുകളില്‍ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു വീട്ടുപകരണമായി അവള്‍ മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. പക്ഷേ ആധുനിക സംസ്കാരം സ്ത്രീയെ അല്‍പ്പംകൂടി ബുദ്ധിയുള്ളവളാക്കിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ പുരുഷന്റെ അത്യാഗ്രഹം അവളുടെ നിലയെ കൂടുതല്‍ ദുരിതപൂര്‍ണ്ണമാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഇന്നലെ അവള്‍ പ്രകാശത്തില്‍ അന്ധയായി നടന്നു, പക്ഷെ ഇന്നവള്‍ ഇരുട്ടില്‍ തുറന്ന കണ്ണുകളുമായി നടക്കേണ്ടി വരുന്നു..."

ആ ഫീച്ചര്‍ വായിച്ചുനിര്‍ത്തുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സ് നിറയെ പ്രിയയായിരുന്നു. സ്ത്രീയെ സൗന്ദര്യത്താലും, പരിശുദ്ധവും യഥാര്‍ത്ഥവുമായ പ്രേമത്താലും അലങ്കരിക്കുന്ന പുരുഷന് ചുറ്റും അവളുടെ ആത്മാവ് ചിറകടിച്ചു പറക്കും. അപ്പോള്‍ പിന്നെ ദുരന്തപൂര്‍ണ്ണമായ അവളുടെ ആ അവസ്ഥയില്‍, മനസ്സിന്റെ സന്തോഷവും ആഗ്രഹങ്ങളും തടഞ്ഞുനിര്‍ത്തി സ്വയം വഞ്ചിതയാകാന്‍ അവള്‍ ശ്രമിക്കാതിരുന്നത് എങ്ങനെ ഒരു കുറ്റമാവും? ദുഷിച്ചവള്‍ എന്ന് ആക്ഷേപിക്കുന്നവര്‍, ദുഃഖത്തില്‍ വെന്ത ഹൃദയത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയും വിശുദ്ധിയും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല.

സത്യാവസ്ഥ അറിയാന്‍ ശ്രമിക്കാതെ ഇത്രയും കാലം അവളെ കൊള്ളരുതാത്തവളായി കരുതിയതില്‍ എനിയ്ക്ക് കുറ്റബോധം തോന്നി. വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മാസിക മടക്കിവച്ച് ശൂന്യമായ മനസ്സോടെ കണ്ണുകളടച്ച്‌ സീറ്റിലേയ്ക്ക് ചാരിയിരുന്നു. അപ്പോഴും ട്രെയിനിന്റെ ശക്തിയായ താളം പ്രതിധ്വനിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു...